Deze winter : Spelen in Olympia

Eind februari 2018. Heel Nederland is in de ban van het natuurijs. Waar zijn de schaatsen?, dan kan ik het ijs op! Maar wat doet een Nederlander dan in Parijs, waar de Seine zeker niet bevroren is? Juist naar Olympia!

Olympia – het vierkant van Parijs

Ik hoor je al denken, leuke intro, maar wat is Olympia. Olympia is een magische plek in Parijs voor artiesten, acteurs en andere entertainers. Op hun internetsite prijkt: “Vos concerts et spectacles à Paris”. Het is de oudste concertzaal van Parijs en dateert uit 1888. Er werd niet alleen muziek gespeeld, maar ook circussen, balletvoorstellen en operettes werden er opgevoerd. In de jaren negentig stond het gebouw op de lijst om te worden gesloopt, maar de toenmalige minister van cultuur heeft het gered en het op de nationale monumentenlijst gezet. Het heeft een prachtige zaal, maar blijft redelijk intiem met een capaciteit van ongeveer 1800 personen.

espace-privatisable-olympia-paris-salle-de-spectacle-def

Je kunt het wel vergelijken met het Carré in Amsterdam. Deze is gebouwd in dezelfde tijd (1887) en met mijn Franse taalkennis van nu weet ik eindelijk ook dat Carré in het Nederlands gewoon vierkant betekent… Nu moet ik allereerst eerlijk bekennen dat ik nog nooit van mijn leven in Carré ben geweest, maar dat komt vast wel nog weleens. Misschien dat ik juist daarom wel zeker wilde stellen dat ik in mijn periode in Parijs eens een bezoek zou brengen aan Olympia, vooral om deze mythische zaal eens te kunnen zien. Overigens, even tussendoor, niet alleen bij mij stond deze zaal hoog op het lijstje, maar ook bij Guus Meeuwis en Youp van ’t Hek. Zij hebben hun droom in laten gaan op 26 maart van 2016 met een avondvullend programma. Helaas was ik toen nog net niet in Parijs …

Volg het script

Maar goed, het idee dat ik naar Olympia wilde, had ik al langer en in de herfst van vorig jaar heb ik de agenda van Olympia afgestruind naar leuke concerten. En dat viel nog niet mee, want ik ken lang niet alle artiesten, daarbij ben ik niet ieder weekend/week in Parijs en als laatste gaan ook in Frankrijk de kaarten als warme broodjes over de toonbank. Uiteindelijk bleek ik kaartjes te kunnen krijgen voor The Script uit Dublin, Ierland (dat zeggen ze vaak genoeg tijdens hun concert, makkelijk om te onthouden dus). Eerlijk gezegd, ben ik niet de grootste fan van The Script, maar ik ken wel een aantal nummers van hen. Vooral het nummer “The man that can’t be moved” vind ik erg mooi. Ik had dus geen hoge verwachtingen van die avond (in tegenstelling tot mijn avond in YoYo, zie een eerdere blog), maar het moet gezegd worden: de mannen maakten er een goede show van. Na drie nummers stond de zaal te schudden op zijn grondvesten en de klapper aan het einde (“Living in the hall of fame”) mocht er zeker ook zijn.

Van Olympia naar Moulin Rouge?

En de zaal zelf dan? Ja, het is absoluut een mooie zaal. Mythisch is misschien een groot woord, maar ik vind het wel mooi om in zo’n zaal eens rond te lopen en een concert mee te maken. Daar waar al zoveel artiesten hun optredens gegeven hebben. Dit zijn absoluut de mooie dingen die ik in Parijs eens wil meemaken, het leven als een local. Trouwens, Olympia werd gesticht door Joseph Oller, de man achter de Moulin Rouge. Die staat als volgende op mijn wenslijstje, alhoewel deze wel veel toeristischer is.

Encore

En, zoals ieder concert betaamt, heb ook ik nog een kleine toegift. Deze week is het namelijk ook absoluut winters in Parijs. Daarom als afsluiter nog een paar mooie winterse plaatjes van de stad van de liefde!

 

 

 

YoYo – Oscar and me

 

Soms heb je van die momenten, van die ontmoetingen, die komen direct bij je binnen. Dat heb ik bij muziek. Sommige artiesten en specifieke nummers weten perfect door alle huidlagen heen te snijden, soms al bij de eerste tonen. Zonder enige moeite kan ik via muziek contact leggen met mijn diepere ik. In plaats van nadenken over hoe een dans uitgevoerd moet worden, komen de bewegingen als vanzelf tot uiting. Daarom bezoek ik graag eens een concert, even een avond mindfull luisteren en genieten. Parijs heeft veel te bieden op dit vlak. Dit keer in mijn blog vertel ik over een paar van mijn muziekale ervaringen en over het concert dat ik deze week ga bezoeken.

 

Muziek
Muziek is voor altijd al belangrijk geweest. Dit was al duidelijk op hele jonge leeftijd. Toen ik zestien maanden oud was, bleef ik al de hele uitzending van Toppop op de bank zitten. In mijn jeugd stond de radio vaak aan en vele, vele uren heb ik op mijn kamer huiswerk zitten maken met muziek op de achtergrond. Zo heb ik nog levendige herinnering aan de zelf opgenomen top40-nummers op mijn cassettebandjes, de roepie-roepie vogel van Jeroen van Inkel en het album Zooropa van U2 tijdens het maken van mijn huiswerk.

Muziek in Parijs
De laatste jaren luister ik nog steeds graag naar de radio en komt mijn liefde voor muziek tot uiting in een aantal bezoekjes aan leuke concerten. Wat dat betreft heeft Parijs veel te bieden. Uiteraard zijn hier een aantal grote stadions, maar er zijn ook heel veel kleinere tentjes, waar minder bekende artiesten hun kunsten vertonen. Dat is de magie, de muzikale magie van Parijs. En dit trekt vele artiesten, bijvoorbeeld Guus Meewis. Hij kwam begin 2016 speciaal naar Parijs om eens een optreden te mogen geven in Olympia, een van de mooiste zalen die Parijs te bieden heeft. Deze zaal staat nog op mijn verlanglijstje en hoop ik in 2018 te gaan bezoeken. In dat kader, zag ik zojuist dat de Stereoponics komen optreden op vrijdag 26 januari. Ga je mee? 😉

Mijn eerste keer
Zodra ik gesettled was in Parijs, ben ik direct (nou ja, direct, wel nadat ik eerst beachvolleybal had gegoogled, zie mijn blog over Sporten in Parijs’) op zoek gegaan naar concertkaartjes voor leuke concerten. Daarbij ontdekte ik dat net als in Nederland de bekendere namen snel uitverkocht raken. Bovendien ben ik niet alle dagen/weekenden in Parijs, aangezien ik ook regelmatig een weekend in Nederland doorbreng, wat het niet makkelijker maakt. Kortom, het was niet eenvoudig om snel concertkaartjes te vinden. Maar na enig zoekwerk en geduld kon ik mijn eerste kaartje boeken. Het betrof het concert van ‘The XX’ in Le Zenith, in februari van dit jaar. Ze spelen een beetje alternative, indie-achtige muziek, die veel gebruikt wordt als achtergrondmuziek op de televisie of in films. Het concert kwam als geroepen. Ik zat in een drukke periode en die dag voelde ik me ook niet helemaal top. Bovendien moest ik naar de andere kant van Parijs om er te komen, maar het was het meer dan waard. De zweverige nummers kwamen heerlijk tot hun recht en het concert was meer uptempo dan de albums, zeker een aanrader!

Neem je familie en vrienden mee
Samen naar een concert gaan is vaak nog leuker dan alleen. We hebben twee keer bezoek gehad met wie we ook specifiek een concert, respectievelijk een festival gingen bezoeken. Met twee goede kennissen hebben we de premiere van ‘Lollapalooza’ in Parijs bezocht. Een leuk en gevarieerd festival met verschillende podia, voor ieder wat wils. Onze voorkeur ging uit naar de Editors, DJ Marshmellow (hij maakt een mooi feest met veel oude samples) en als slotstuk zagen we de Red Hot Chili Peppers. En dat allemaal bij mij om de hoek (Bois du Boulogne)! Alhoewel, toen het concert afgelopen was, bleek dat we nog een dikke anderhalve uur in de regen nodig hadden om thuis te komen. Misschien hadden we toch maar direct moeten gaan wandelen, dan waren we sneller thuis geweest. Alhoewel het natte einde niet perse gepland was, houd ik absoluut mooie herinneringen aan die dag over.

Een andere mooie herinnering was het concert voor “oude mannen”. Eh, hoe bedoel je “oude mannen”? Nou, ten eerste was het concert voor de vaders van Tilly en mijzelf en deze mogen zich allebei tot de categorie 65+ rekenen. Ten tweede was het een concert van Phil Collins: de “Not Yet Dead Tour”. Dat leek een grappige titel, maar zo fit is Phil Collins ondertussen niet meer. Hij kwam moeilijk lopend met een kruk het podium op en heeft het gehele concert op een stoel gezeten. Een behoorlijk oude man dus, maar het zingen ging hem nog goed af. Wij vonden het een mooi cadeau voor onze vaders en vooral ook een leuke ervaring om dit samen te mogen doen.

Oscar and the Wolf
Aan het begin vertelde ik al dat ik deze week naar een concert ga, want ja, eindelijk is het dan zover. Ik heb al veel mooie verhalen gehoord over de concerten van Oscar and the Wolf, een Belgische band. Desondanks heb ik ze nog niet eerder live mogen zien, maar komende week treden ze op in een kleinere zaal bij mij om de hoek: YoYo (Palais du Tokyo). Ik ben benieuwd, ik ben heel benieuwd. Benieuwd naar het zaaltje waar het optreden gegeven zal worden, maar bovenal ben ik heel erg benieuwd naar het concert. Ik kan bijna niet wachten en hoop dat mijn hoge verwachtingen waargemaakt gaan worden. YoYo, ik kom eraan!

IMG_4069

 

Sporten in Parijs –deel II: Is er dan toch beachvolleybal?!

Deel 2 van mijn zoektocht naar een sport in Parijs. In het eerste deel vertelde ik al dat ik naar plan B van Badminton ben gegaan en dat dit afgewisseld wordt met wat hardlopen en zwemmen. Maar in de zomer zijn daar toch nog twee veranderingen in gekomen.

J’aime l’été en Paris!
Dit is de slogan van Parijs in de zomer, en het klopt eigenlijk ook wel. De Fransen zelfs nemen in augustus massaal zomervakantie (zie een van de eerdere blogs) en daardoor wordt het heel rustig in de stad. Een aantal barretjes en restaurants gaan ook 3-4 weken dicht, maar er blijven er nog genoeg over. Het voordeel is heel duidelijk: voor alle niet-toeristische plekken zijn de rijen gewoon veel korter. En zo heb ik in de zomer aanzienlijk vaker gezwommen bijvoorbeeld. In plaats van 300 mensen liggen er nu nog maar 150 personen in het zwembad. Dan kan ik tenminste eens rustig aan mijn techniek werken 😉

Petanque
Daarnaast heb ik deze zomer kennis gemaakt met een Franse sporttraditie: petanque. Iedere zomer organiseert de ondernemingsraad van ons bedrijf een zomertoernooi op dit vlak. De competitie wordt gespeeld in duo’s, waarbij elk koppel probeert zijn poule te winnen om uiteindelijk in de knock-outfase van het toernooi te komen. Dit jaar heb ik het niet ver geschopt met mijn ongeplaatste status. Bovendien zei mijn coach mij vooral te leren en ‘dit circus eens mee te maken’. Als ik dan volgend jaar weer mee kan doen, zal ik minder afgeleid worden door alle media-aandacht. En het resultaat? Van de drie wedstrijden, de eerste gewonnen, de tweede (tegen het pouleshoofd) verloren en daarna de laatste met 8-7 verloren als gevolg van overmoed… Wel zijn we nog tweede geworden in de poule op onderling resultaat, maar daar koop je dan niets voor.

 

 

Beachvolley dan toch eindelijk?
Toch had ik het zoeken naar beachvolleybal nog niet helemaal opgegeven en in de winter een pagina gevonden, die er wel ok uitzag. Daar stond bij dat ze ergens in april of mei weer zouden gaan beginnen. En dat bleek ook zo te zijn! Sterker nog, toen ik eind april een mailtje stuurde, bleken de lessen al helemaal volgeboekt te zijn. Maar goed, je kunt altijd langskomen om vrij te spelen. “Kom gewoon even langs en dan kun je inschrijven en klaar”. Alleen lag dit complex ‘gewoon’ aan de andere kant van Parijs. Op de fiets kost het zo’n 50 minuten en met de metro 55!

Maar goed, na onze vakantie heb ik samen met Tilly de stoute flipflops aangetrokken (het was ook warm die dag) en zijn we per metro daar aangekomen. En wat bleek: de vijf velden stonden vol met spelers en er werd gebeacht als een malle! Ook kwamen we er al snel achter dat het open, vriendelijke en internationale karakter ook in Frankrijk geldt voor het beachvolleybal. Het enige nadeel die dag was dat het zo druk was, dat we niet veel aan spelen toekwamen.

Beachvolley

De week erna ben ik gelijk weer gegaan op de eerste de beste avond die mij uitkwam. Dit keer maar eens op de fiets, want dan ben je gelijk lekker warm. Dit keer was ik natuurlijk alleen, maar in no-time had ik een partner gevonden en hadden we ons als nieuw team bij een veld aangemeld. Hier werkt het zo dat je gewoon bij een veld gaat staan en wacht tot je aan de beurt bent. Als je een pot wint, mag je blijven staan en na twee keer winnen, maak je ook plaats voor een ander team. Die avond met twee verschillende mensen gespeeld, waaronder een mooie pot van midden-hoog op het ‘centre-court’ bij de laatste stralen van de zon!

 

Elk nadeel heb z’n voordeel
Eindelijk echt lekker beachvolleybald, heerlijk! Alleen wacht nu nog een fietsritje van zo’n 13 km naar huis: met vermoeide benen (ja, ik ben ook geen 20 meer), in de vallende duisternis en dwars door een stad die niet bepaald gemaakt is voor fietsers. Dus echt zin in de fietsrit had ik niet meer, maar veel keuze had ik op dat moment niet meer. Het werd echter een van de mooiste fietsritten uit mijn leven. Dat was in de eerste plaats vanwege het gelukzalige gevoel dat ik eindelijk weer eens lekker gebeacht had. Ten tweede kwam dit doordat het begon af te koelen, wat zeer welkom was op die hete dag. En als laatste kwam dit door de prachtige stad. Op een zomeravond is Parijs zo enorm mooi! De zon laat de gebouwen mooi uitkomen, de mensen zitten nog buiten een biertje of wijntje te drinken en in quartier Latin klinkt de muziek nog vrolijk door. Zoals Johan Cruijf al zei, elk nadeel heb z’n voordeel!

Het is natuurlijk onmogelijk om dit mooie gevoel via een blog door te geven, maar een paar mooie foto’s van de stad maakt het in ieder geval visueel voelbaar.

 

Sporten in Parijs… wat en waar dan?

Na enkele blogs over mijn observaties in de stad Parijs, schrijf ik graag eens over een van mijn favoriete hobby’s: sport. Uiteraard is Parijs bekend van Roland Garros en de Champs Elysees als finish voor de Tour de France. Maar naast sport kijken, wil ik het ook regelmatig eens beoefenen en dan bij voorkeur beachvolleybal. De vraag is echter of het hier ook gespeeld wordt en zo ja, waar dan? Hierbij het eerste deel van mijn zoektocht.

Een stroeve start
In de zomer van vorig jaar begon ik met het werken in Parijs. Ook al moest ik in het begin veel andere zaken regelen, uiteraard ging ik snel kijken of hier gebeachvolleybald werd. Immers, het was zomer! Dus snel naar google en met zoekwoorden Parijs en beachvolley kwamen er niet veel hits naar boven, en helaas al helemaal geen indoorlocatie waar je de winter door kunt trainen. Gelukkig bleek ik nog een troefkaart te hebben. Een goede (lange) bekende van het beachvolleybal werkte al een poosje drie dagen per week in Parijs. We hadden afgesproken eens een hapje te gaan eten, dus ik hoopte erop dat hij wellicht wat tips had. Maar helaas, hij had nog veel meer zoekwerk gedaan dan ik en er al vele mails opzitten. Zijn resultaat was dat hij op geen enkel mailtje antwoord had gehad. Hij had daarentegen wel een leuke zaalvolleybalclub gevonden, maar dat heeft in eerste instantie wat minder mijn interesse. Ik zoek eerst maar even wat verder.

IMG_3966

Padel?
Als beachvolleyballen niet lukt, dan moet ik maar op zoek naar een andere sport. Het eerste idee was er al snel. Vlak voor mijn vertrek had ik net kennisgemaakt met de sport padel (een kruising tussen tennis en squash). Fantastisch leuk om te doen en makkelijk om mee te beginnen; een echte aanrader dus! Snel zoeken maar en ja hoor, dit is wel aanwezig in de stad, maar alles was al gauw een uurtje reizen. Dat is toch wel een stevige reis voor een potje sporten. Je gaat toch niet zo snel van Amsterdam naar Rotterdam, en weer terug, voor een uurtje sporten op een avond!

Zwemmen dan maar?
Ineens was daar die tip van een collega. Ga toch lekker zwemmen, dan betaal je gewoon per keer, je kunt het op veel tijden doen en het is goed voor heel je lichaam. Bovendien bleek er een zwembad lekker in de buurt van mijn appartement te zijn. Dus bingo, dat was het! Ik ga zwemmen!! Maar ja, je voelt ‘m al aankomen, er zat nog een ‘addertje in dat zwembad’. En niet alleen een addertje. Het is blijkbaar enorm populair en dat hele zwembad ligt vol met mensen, die allemaal hun best doen om baantjes te zwemmen. Inhalen is niet verboden en fysiek contact is blijkbaar toegestaan in deze sport, en daarmee bedoel ik dan vooral het ‘natrappen’ bij de schoolslag of een ‘elleboogstoot’ bij borstcrawl. Ik heb al moeite genoeg om zelf te blijven drijven, dus bij nader inzien is dit misschien toch niet helemaal mijn sport. Of in ieder geval niet waar ik veel nieuwe vrienden ga opdoen.

Piscine-Keller-decouverte

Plan B, met de B van Basketbal en Badminton
Tijd voor plan B, en dit geval kwam dit via mijn werkgever. In september, toen al het werk weer van start ging, bleek ook dat het ‘sporten van de zaak’ weer van start ging. Iedere woensdag en donderdag wordt er een gymzaal afgehuurd en kunnen we als collega’s onder elkaar even de boel de boel laten onder het genot van een sportieve activiteit: basketbal op woensdag en op donderdag badminton. Beide zijn niet ideaal voor iemand met zwakke knieën, maar ik kies ervoor om te gaan badmintonnen. Allereerst is het leuke manier om mijn (toen nog) nieuwe collega’s beter te leren kennen en daarnaast is dit ook erg goed voor de conditie. Deze ontspanning tussen de mailtjes en de meetings door doet me goed. De badminton is er dus in gebleven en ondertussen heb ik mijn eerste seizoen er al op zitten. Mijn niveau kan nog wel wat oefening gebruiken, maar als ik nog een seizoen of twee iedere week meedoe, moet dat aardig goed gaan komen.

Is dit alles?
De eerste paar maanden in Parijs combineer ik het badminton met af en toe een rondje hardlopen. Zo af en toe een zwemmetje en ook op mijn wielrenfiets, die ook meeverhuisd is, maakte ik weleens wat kilometers. Maar op een gegeven moment vraag je jezelf dan toch af “is dit alles”? Ik zocht namelijk een sport in Frankrijk om fit te blijven EN om hier ook meer mensen te leren. Vooral dat tweede gedeelte kwam nog niet echt los.
Moet ik dan toch over een totaal andere boeg gaan gooien? Meedoen met een bokstraining word je ook behoorlijk fit van, of misschien moet ik juist yogales gaan nemen? Of zal ik ouderwets gaan fitnessen? Maar ja, dat kost hier al snel 50-80 per maand. Dat is een vrij stevige prijs voor als ik het niet wekelijks doe en bovendien leer je er ook niet echt nieuwe mensen kennen. Of is er stiekem toch een plek om te beachvolleyballen??
Later deze week deel 2 van mijn zoektocht.

 

 

Werken in Frankrijk – II: over uren, bazen en koffie!

In de categorie werken in Frankrijk wil ik graag eens zien of al onze vooroordelen (bijvoorbeeld, ze werken maar 35 uur per week en lunchen iedere dag met wijn) wel kloppen. De eerste blog uit deze serie ging over vrouwen. Deze tweede blog over dit thema komen uren, bazen en koffie aan bod.

Mag het een uurtje meer zijn?

Wat me opvalt, is dat er hard gewerkt wordt in Frankrijk, of in ieder geval bij het bedrijf waar ik werk en de bedrijven waar ik contact mee heb. De start van de dag is rustig (zie mijn eerste blog) en ook wordt er voldoende tijd genomen voor het lunchen (zo meer daarover). Daarna is het echter buffelen tot het einde van de dag. De dag eindigt daarbij op zijn vroegst zo rond de klok van zes uur, maar het is niet gek om om 19 uur nog op kantoor te zijn en ook om 20 uur is het licht nog niet uit. Als je dan bedenkt dat veel mensen nog een lange reistijd hebben in de metropool van Parijs (soms tot 1,5 uur aan toe), dan heb ik zeker respect voor het arbeidsethos van de Fransen. 

IMG_3080

Lunchen met de baas

Laat ik hierbij trouwens gelijk een ander misverstand uit de wereld helpen, het is niet zo dat de Fransen iedere glas met een glas wijn aan de lunch zitten. Bij belangrijke zakendiners gebeurt dat wel, maar doorgaans heeft men aan een karafje water voldoende. Wel is het zo dat de lunch een belangrijke plek in neemt. Met wie ga je lunchen en door wie word je uitgenodigd? Een lunch met jouw baas (N+1) of de baas van jouw baas (N+2) is zeer belangrijk voor de Fransen. Dat is wel een duidelijk verschil met Nederland. De meeste mensen lunchen niet iedere dag met hun N+2, maar uiteindelijk geldt toch dat ‘normaal doen al gek genoeg is’ en vertellen we ook ‘gewoon’ tegen de CEO wat wij van het bedrijf vinden.

Dat brengt me gelijk bij het punt van de hierarchie. De baas is hier de baas. De baas beslist en bepaalt en moet dus ook vaak naar meetings om sneller beslissingen te kunnen nemen, omdat er anders een soort van impasse ontstaat. Ook zie je dat er minder tegenspraak of weerstand is, als de baas eenmaal het besluit genomen heeft. Uiteraard kun je dit ook zo zeggen over de Nederlandse bedrijfscultuur, maar neem maar van mij aan dat het in de praktijk toch echt verschilt. 

Waar is de koffie?

Op mijn cultuurtraining hoorde ik dat koffie heel belangrijk is voor de Fransen. En dat werd bevestigd door de Fransen zelf. Bij iedere maaltijd hoort een kopje koffie en daarnaast drinkt men ‘s-ochtends ook vaak nog een bakkie of twee om lekker op te starten. Maar …… koffie bij een vergadering zie je bijna nooit. Als Nederlanders vinden wij koffie bij een meeting de normaalste zaak van de wereld. Sterker nog, het is uit den boze dat je de klant niets aanbiedt en je voelt je er bijvoorbeeld ook niet helemaal lekker bij als niemand van je gasten iets wilt drinken. In Frankrijk ligt dat dus totaal anders. In een meeting is er geen koffie. Ook geen thee of water, helemaal niets. Alleen als de vergadering echt lang duurt, wil er weleens een thermoskan en flesjes water staan. Anders hoef je dit echt niet te verwachten. Ik neem zelf weleens een kopje mee naar vergadering, maar ik ben steevast de enige die dit doet. Die rare Hollander ook …

Het toppunt voor mij was een belangrijke meeting met de grote bazen bij onze klant (in totaal met elf personen aan tafel). De meeting duurde van negen tot elf uur in de ochtend en dus keek ik wel uit naar het bakkie zwarte goud dat bij de meeting geschonken zou worden. Maar…. wat schetste mijn verbazing: er was helemaal niets: geen koffie en zelfs geen water in de kamer. Misschien hoorde het bij een grote uitdrogingstactiek?? In ieder geval neem ik in het vervolg thuis alvast mijn dagelijkse cafeine-shot voordat ik weer voor twee uur bij deze klant zit. 

Leuk dat je mijn blog leest, en tot snel!
Gerard

IMG_3088

Werken in Frankrijk – I : Vrouwen

In de categorie werken in Frankrijk wil ik graag eens zien of al onze vooroordelen (bijvoorbeeld, ze werken maar 35 uur per week en lunchen iedere dag met wijn) wel kloppen. In de eerste blog uit deze serie gaat het over vrouwen! Kun je als vrouw nu beter in Nederland of in Frankrijk wonen? Dit keer een kort blog over dat thema.

Vijf werkdagen in de week
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: alle vrouwen werken hier vijf dagen per week. En ze maken net zoveel uren als de mannen. Dat hebben ze ooit afgedwongen en laten ze zich niet meer afnemen. Bijvoorbeeld, als een vrouw bevallen is, is er uiteraard zwangerschapsverlof. Maar zodra ze weer aan de slag gaat, is het gewoon vijf dagen week het gas erop. Geen rustige opbouwperiode of wat dan ook, maar gelijk weer vol aan de bak. Er wordt in Frankrijk gewoon door ‘gesprint van vakantie naar vakantie’, maar tussendoor is dus iedereen vijf dagen per week op kantoor.  

Maar goed, we hadden het over de vrouwen. Als je als vrouw carrière wilt maken, is Frankrijk misschien niet zo’n slechte plek. Het valt me namelijk op dat er meer vrouwen zijn met een leidinggevende functie. Zo zitten er bij ons vier vrouwen in de top10 van het bedrijf. Dat is toch een ratio, die we in Nederland niet vaak tegenkomen. 

Gelijke behandeling, of toch niet?
Op het gebied van carrières lijkt het er dus op dat vrouwen gelijk behandeld worden als mannen. Alhoewel ik hier, als econometrist, toch gelijk een kanttekening bij wil zetten. Door mij persoonlijk is dit niet voldoende uitgezocht, maar slechts gebaseerd op deze ene mening. Maar goed, hoe zit het dan met vrouwen op andere vlakken?

Op het gebied van interpersoonlijk gedrag zie je wel duidelijk dat vrouwen behandeld worden als …. ja, hoe zeg je dat, als vrouwen? Het heeft absoluut de voorkeur om vrouwen netjes voor te laten gaan. Zo zie je bijvoorbeeld dat vrouwen altijd als eerste bediend worden bij een restaurant, bij het inschenken van de wijn of het serveren van de gerechten. 

Ditzelfde geldt voor het gebruik van de lift. Bij het instappen in de lift, laten Fransen netjes alle dames voorgaan. Als er iemand zou moeten lopen, dan moet dat wel een man zijn en natuurlijk niet een van de dames. Echter bij het uitstappen van de lift geldt dit ook. De dames gaan er eerst uit, ook al staan ze helemaal achterin. En dat gebeurt voldoende, ze zijn immers al eerste ingestapt!

In Nederland is het natuurlijk anders en nemen we de praktische route. Degene die het dichtst bij de deur staat, gaat als eerste de deur uit, gevolgd door de rest. Je kunt je dus wel voorstellen dat ik daar in het begin moeite mee had, of beter gezegd ik had het niet echt door. Er staat namelijk geen bordje op de grens dat vertelt dat ze in Frankrijk de vrouwen eerst uit de lift laten stappen. Je kreeg dan dus de situatie dat je eerst mij uit een lift zag stappen, dan een aantal vrouwen en dan pas de rest van de mannen (waar ik mogelijk mee in gesprek was). De eerste paar keer was ik wel verbaasd waarom mijn gesprekspartner niet achter mij aan liep, maar na een paar keer begon echter het kwartje wel te vallen. Dat wil niet zeggen dat het daarna vanzelf goed ging, het ging geregeld nog fout. Maar ik had gelukkig een escape. Als je namelijk uit de lift, moet je vervolgens nog een deur openen voordat je op de daadwerkelijke werkvloer bent. Daar kon ik dan mijn ‘fout’ goedmaken door extreem charmant de deur voor iedere vrouw open te houden. Waarschijnlijk heeft dat laatste me gered van een stevige tik van een Louis Vutton-tasje ;-).

Zo. Dit keer een lekker korte blog en even genoeg over vrouwen en werk. Alhoewel, nu de lente eraan komt en het langzaam warmer wordt, is er één andere vraag over vrouwen: hebben zij hier ook een rokjesdag??

 

img_2391

 

 

 

Ik trein naar huis voor Kerstmis

Het is weer tijd voor Kerst. Tijd om lekker weg te dromen bij mooie muziek, het huis te versieren en bovenal om vrienden en familie weer te zien. Ik kan niet wachten. En daarom deze speciale vertaling van het favoriete Kerstnummer van vriendinnetje: ‘Driving home for Christmas’ van Chris Rea. Helemaal in stijl van de Thalys!

———–

Ik trein naar huis voor Kerstmis
Straks zie ik al die gezichten
Ik trein naar huis voor Kerstmis, ja
Wel, de trein die boemelt door.

En het duurt zo lang
Voor ik weer thuis ben
Ik zing dit lied
om de tijd te doden
zittend in de trein
‘k trein naar huis voor Kerstmis
Het zal een poosje duren,
maar ik kom er vast.

Van top tot teen controles
en onderweg nog veel stations
maar straks rijdt hij vast lekker door
en zet ik voet in Nederland

Dus ik zing voor jou
Ook al hoor je mij niet
Als ik thuiskom,
en voel je bij me
zittend in de trein
Ik trein naar huis voor Kerstmis
‘k trein naar huis voor Kerstmis
Met wel duizend memories
Ik kijk naar de reiziger die naast me zit
Precies ‘tzelfde
precies ‘tzelfde

Van top tot teen controles
en onderweg nog veel stations
Ik trein naar huis voor Kerstmis, ja
Ik zet weer voet in Nederland
Dus ik zing voor jou
Ook al hoor je mij niet.
Als ik thuiskom
en voel je bij me
zittend in de trein
‘k trein naar huis voor Kerstmis
‘k trein naar huis voor Kerstmis
Met wel duizend memories
Ik kijk naar de reiziger die naast met zit
Precies hetzelfde

In de trein, in de trein
‘k trein naar huis voor Kerstmis


 

Allemaal hele fijne Kerstdagen met al je dierbaren!

 

Pa-reis

Pa-reis
Het laatste weekend van oktober was een lang weekend voor de Fransen. 1 november is namelijk een vrije dag en de Fransen maken graag de brug (faire le pont). Dat betekent dat ze de nationale vrije dagen graag gebruiken om een lang weekend vrij te zijn. En aangezien ik uiteraard zoveel mogelijk probeer te integreren heb ik dit goede voorbeeld gevolgd. Het lange weekend bood ook direct de kans om een bezoeker te ontvangen en niet de eerste de beste, maar mijn eigen vader. Deze blog zal over dat weekend (en over hem) gaan, vooral omdat sommige foto’s zo fantastisch mooi zijn.
Mijn vader kwam samen met Tilly na een lange autorit aan op de vrijdagavond. Ondanks dat het heel laat was, namen we nog een klein glaasje wijn om te ontspannen. De ochtend daarna was het voor ons inmiddels vaste Franse ontbijt: een vers gebakken croissant van de bakker op de hoek, aangevuld met een vers gekookt eitje. Heerlijk aan de ontbijttafel in het zonnetje. Geweldig om zo de dag te beginnen.
Het kopje koffie dat erop volgde was uiteraard ook lekker en werd gebruikt om de plannen voor het weekend op te stellen. Wat gaan we doen en wanneer? Erg belangrijk voor ons alle drie was overigens om daarbij voldoende ruimte in te plannen voor de sport, op z’n minst de voetbalsamenvattingen op zondagavond om 19 uur. Sommige Nederlandse gewoontes moet je toch bewaren, nietwaar?
Wat hebben we dan bezocht? In het kort zijn het aantal grote toeristische trekpleisters geweest. Allereerst zijn we bij Invalides geweest. Dat is bekend vanwege de grote gouden koepel en het feit dat Napoleon daar begraven ligt. Daar hoort ook een groot museum bij, waarbij onze ogen (en vooral die van mijn vader) uitgingen naar alle wapens en kanonnen die daar stonden opgesteld. Ik weet dat hij altijd zeer geïnteresseerd is in dit soort zaken, maar dat hij ook precies weet hoe de geweren van honderden jaren geleden werkten, maakte wel indruk op mij. Van technische zaken weet hij sowieso erg veel, en eerlijk gezegd gaf me dat een trots gevoel. Het doet me denken aan de prachtige reis die wij met z’n drieën hebben mogen maken in 2012 naar Zuidelijk Afrika. Van tevoren hoefde het niet zo voor mijn vader en ‘wat moeten al die andere mensen met mij’? Maar hij heeft enorm genoten van de reis en bovendien groeide hij in die kleine drie weken uit tot de vriend van bijna iedereen van die groepsreis. En dat vooral omdat hij van zoveel onderwerpen verstand heeft. Hoe bedoel je ‘wat moeten al die anderen mensen met me’…
Daarnaast had ik nog een reden om trots op hem te zijn. Parijs heeft, helaas, meer zakkenrollers en straatverkopers rondlopen dan wij gewend zijn. Je moet dus goed op je spullen letten. Dat betekent niet dat je niet van de stad kunt genieten, als je maar je voorbereidingen treft. Uiteraard heb ik, als ervaren reiziger, mijn vader goed geïnstrueerd. Toch heb ik het gevoel dat ik wat extra moet opletten, want ik ben toch bang dat ze hem bestelen of iets dergelijks. Uiteindelijk kwam het nog best in de buurt …
Gedurende ons weekend gebruikten we ook de metro en één van deze keren was het heel druk. Kortom, wij zijn allemaal even scherp. Op een gegeven moment voelt mijn vader wat in de buurt van zijn broekzak. Wat te doen? Mijn pa wist wel raad! Hij zette een luide stem op en in kraakhelder Nederlands vertelt dat hij zijn handen thuis moet houden. Verstaan zal de jongen het niet hebben, maar hij begreep het wel! Hij mag dan later deze maand 70 worden en niet meer zo soepel lopen, maar mijn pa staat zijn mannetje nog wel. Hopla!
img_2273
De rest van het weekend hebben we nog een bezoek gebracht aan de Sacre Coeur op de Montmartre, de Champs Elysees en de Arc de Triomphe. De bijgaande foto’s laten zien dat het fantastisch weer was. En als je dan de Arc de Triomphe wil beklimmen (een kleine 300 treden), doe dat rond zonsopgang of zonsondergang: bij helder weer is het uitzicht prachtig!
Kortom, mijn eerste brugweekend is me heel goed bevallen. Bedankt pa voor je reis naar Parijs!
Een trotse en gelukkige zoon.
img_2224

Verbeter je sociale contacten: ga naar het buitenland!

Een goede vriendin is momenteel bezig met een mooie wereldreis door Midden- en Zuid-Amerika. Na vijftien jaar werken bij een groot bedrijf in Rotterdam en een mooie carrière te hebben opgebouwd, was daar ineens het besluit om alles in Nederland achter te laten en een wereldreis te gaan maken. Ik heb erg veel respect voor haar keuze, want wie durft dat nu te doen? En valt het vertrek uit Nederland dan niet zwaar misschien? Verrassend genoeg vertelde ze me dat ze juist geweldig had genoten van de laatste maanden voor vertrek. Iedereen wilde graag met haar afspreken en die laatste maanden voelde voor haar bijna als een afscheidstoernee met mooie woorden en loftuitingen. Heb ik dat ook zo gevoeld en ervaren?

Momenteel sta ik op station Schiphol te wachten op de Thalys. Het is zondag, aan het einde van de middag, en als ik eerlijk ben, was ik liever gebleven. Het weekend ging weer veel te snel voorbij en ik had veel liever bij mijn meissie blijven hangen. Dit is absoluut een van de belangrijkste minpunten van onze huidige keuze: we zien elkaar vooral in de weekenden en doordeweeks is het contact vooral per telefoon of whatsapp. Gelukkig zitten er ook een hoop voordelen aan.

 reizen-per-thalys

Allereerst betekent een nieuwe job ook het afscheid nemen van de vorige. De afgelopen vijf jaar heb ik met heel veel plezier het staatsobligatieteam en het team van de traders aangestuurd. Bij dit afscheid keken we uiteraard terug naar wat er in vijf jaar gebeurd is. We hebben allereerst onze belangrijkste taak (goed beleggen) met verve uitgevoerd. Er staat een track record om trots op te zijn. Daarnaast kijk ik vooral ook met plezier terug op de mooie momenten, zoals het eerste teamuitje (indoor skydiven!), de persoonlijke groei van verschillende teamleden en van mijzelf en de lol die we vaak gehad hebben. De sfeer in het team kende de gewoonlijke ups en downs, maar de goede band tussen de mensen bleek wel uit de leuke persoonlijke verrassingen voor de twee collega’s die 50 jaar werden (met zelfs een verkapte formule1 pitstop op de werkvloer) en het 25-jarig jubileum van een andere collega. Wat was hij verrast over zijn feestje!

Mijn collega’s konden daarom mijn (tijdelijke) vertrek uit Den Haag niet ongemerkt voorbij laten gaan. Tijdens het afscheidsdiner bleek dat ze iets heel persoonlijks gedaan hebben. Normaliter wordt er bij een afscheid of een speciale gebeurtenis een kaart ondertekend door alle collega’s. Dit keer hebben mijn collega’s mij het beste toegewenst op een totaal andere wijze. Ze gaven mij een vaas vol met pingpongballen. Pingpongballen? Ja, je leest het goed pingpongballen. Iedere pingpongbal bevatte de groet of wens van een collega en op deze manier is de ‘kaart’ heel persoonlijk geworden. Maar waarom dan toch die pingpongballen? Daar zit een lang verhaal achter, maar ik het kort was ik betrokken bij een project waarbij we gedurende enkele weken de progressie volgden door middel van het vullen van een hoge vaas met pingpongballen. Gek genoeg (!?!), was niet iedereen even enthousiast over dat idee als ik. Mijn collega’s zagen dus hun kans schoon om een stevig aantal van die ballen weg te spelen en tegelijkertijd mij een uniek cadeau te geven. Dat is zeker gelukt en naar ik begrepen heb, hebben zij ook heel veel lol gehad met de collega’s die “hun pingpongbal” kwamen versieren. Kortom, ook weer een dag die mensen niet snel zullen vergeten.

 img_1338

Dan als tweede heb ik natuurlijk een nieuwe job. Dat is een pittige uitdaging op zich. Ik kreeg weliswaar een carte blanche van de grote baas, een mooi teken dat hij het volste vertrouwen in mij had, maar tegelijkertijd kondigde hij mij en het te bouwen team aan als de grote oplossing zowel intern als extern. The pressure is on! Maar goed, het is absoluut mooi om jezelf weer eens volledig opnieuw te ontdekken. Wat ben ik nu waard, waar ben ik nu echt goed in en hoe zien mensen mij eigenlijk? De antwoorden op dit soort vragen helpen je weer om jezelf beter te leren kennen, zowel zakelijk als privé! En daarnaast is het dan ook nog eens in een nieuwe taal voor mij, maar daarover meer tijdens een andere keer.

Als laatste punt mijn sociale leven. Ik denk eigenlijk zelfs dat dat verbeterd is, hoe paradoxaal dat ook klinkt. Ik zal een aantal voorbeelden geven hoe daar ik nu bij kom.

Mijn familie en vrienden zie ik nu wat minder dan normaal, maar als ik hen dan zie, is het contact wel beter. Ik denk dat zowel ik als de anderen beseffen dat we van de spaarzame contactmomenten moeten genieten. Het is immers minder vanzelfsprekend en mijn eerste ervaringen zijn dus dat het contact intenser is dan daarvoor. Mede daarom heb ik mijn 40e verjaardag gevierd in een strandtent, waarbij de sfeer niet alleen door de DJ werd gemaakt, maar ook zeker door de lieve familie en vrienden om me heen. Nogmaals dank daarvoor.

Daarnaast heb ik vaak wat tijd te doden tijdens het reizen van Nederland naar Parijs en andersom. Tijdens die tijd, zoals nu lekker in de Thalys, heb ik alle tijd om mijn whatsapp-jes door te nemen en eens een berichtje te sturen naar iemand die ik al heel lang niet gezien of gesproken heb. Dat doe ik nu vaker dan voorheen en daarmee is ook het contact met ‘verre’ vrienden verbeterd. Ook kan ik mijn trein- of vliegtijd gebruiken voor het schrijven van mijn blog, wat een leuke manier is om bekenden op de hoogte houden of weer nieuwe tips te ontvangen. Reageer dus vooral op de blog of per whatsapp, dat waardeer ik zeker.

Zo, dat was dan mijn tweede blog. Ik neem nu lekker nog even een wijntje om het missen van mijn vriendinnetje te vergeten. Gelukkig vliegt ze donderdag al naar Parijs, want ook al zijn er veel voordelen van mijn move, het liefste ben ik bij haar in de buurt!

gare_du_nord

Iedere ochtend Chinees

Per 1 juni van dit jaar is mijn avontuur in Parijs begonnen. Twee jaar werken bij La Banque Postale Asset Management aan een nieuwe uitdaging en tegelijkertijd de stad Parijs en het Franse leven ontdekken. De komende tijd zal ik enkele ervaringen met jullie delen via deze blog. De eerste zal gaat mijn nieuwe ochtendrituelen.

In de eerste weken was het naast alle nieuwigheden hard zoeken naar een eigen plek om te wonen. Ook al ging dat zeker niet zonder slag of stoot. In figuurlijke zin gesproken dan. De dame die me hielp met zoeken was nu niet bepaald goed in haar werk om maar gelijk het understatement van het jaar te gebruiken. Toch heb ik na een paar weken gelukkig iets heel moois en passends gevonden op loopafstand van mijn nieuwe kantoor. Een appartementje met alle benodigdheden, een slaapkamer voor gasten en als klapstuk een fantastisch uitzicht over de stad. Hier ga ik de komende jaren zeker van genieten.

1-view-vanuit-appartement

Mijn ochtenden in Frankrijk beginnen eigenlijk heel goed, want ik kan voor Nederlandse begrippen uitslapen. De Fransen beginnen een stuk later op kantoor dan Nederlanders: het is heel normaal als je hier pas om 09.30 uur het kantoor binnenkomt. Daar staat wel tegenover dat een Fransman het niet raar vindt om een meeting in te schieten om 17.30 of 18.30 uur. Al vrij snel merk ik dat ik me aanpas aan de Franse werktijden, alhoewel beginnen om 09.30 uur voor mij nog wel een beetje te ver gaat. De combinatie van iets later beginnen en op loopafstand van kantoor wonen is wel dat ik iedere ochtend in alle rust kan opstaan.

Nadat ik eerst genoten heb van de tonen van een Frans chanson uit mijn wekkerradio en de gebruikelijke was- en toiletrituelen uitgevoerd heb, heb ik nog ruim voldoende tijd over. Mijn sportieve persoon ziet hier wel mogelijkheden voor een stukje hardlopen, buikspieroefeningen of andere sportactiviteiten in de vroege ochtend. De eerlijkheid doet bekennen dat dit er in praktijk lang niet altijd van komt, alhoewel enkele rek- en strekoefeningen het meestal nog wel halen. In ieder geval maak ik iedere dag de tijd voor een bakje muesli met vers fruit, aangevuld met een lekker kopje koffie en het nieuws via mijn (digitale) Nederlandse ochtendkrantje. De afsluiting van het ochtendritueel in huis eindigt met het kiezen van een mooi pak en een bijpassende das. Klaar voor vertrek!

En dan komt het mooiste stukje van mijn dag: de ochtendwandeling. Mijn appartementje ligt op ongeveer 15 minuten lopen van het kantoor van La Banque Postale Asset Management. Dat kantoor ligt in de stad op enkele honderden meters van de Eifeltoren vandaan, wat ook vlak naast de Seine ligt. Mijn appartement ligt in het 16e arrondissement aan de ander kant van de Seine. Mijn wandelroute loopt dus tussen de gebouwen van het 16e arrondissement richting de Seine. Deze steek ik dan over bij ‘Pont de Bir-Hakeim’, waarna ik nog maar een klein stukje moet naar kantoor. Het uitzicht van de brug is adembenemend mooi. Vaak schijnt de ochtendzon al heerlijk (met dank aan de latere starttijden) en bovenal heb je van deze brug een fantastisch uitzicht op de Eifeltoren. Kortom, ik voel me iedere ochtend direct als een God in Frankrijk, omdat ik zo’n mooie ochtendwandeling mag maken. De bijgaande foto’s geven hiervan al een kleine indruk, maar ik verzeker je: in het echt is het nog mooier.

Toch is er nog een element dat ik nog niet genoemd heb, namelijk waarom ik het in deze column wil hebben over Chinees. Of beter gezegd, over Chinese bruidsparen. Dat kan ik nu makkelijk uitleggen. Zoals gezegd biedt de brug, die ik iedere ochtend oversteek, een van de mooiste uitzichten op de Eifeltoren. En dat hebben de Chinezen ontdekt! Al op de eerste dag dat ik deze wandeling maakte, was op de vroege ochtend een jong Chinees echtpaar opgestaan om samen met hun fotograaf een mooie fotoshoot te maken. Toevalligerwijs was er diezelfde dag op de terugreis naar huis weer een Chinees stelletje dat enkele trouwfoto’s wilde hebben met de Eifeltoren op de achtergrond. En je raadt het al, de dag daarna was het gewoon weer raak. Het is blijkbaar heel populair onder Chinezen om op deze brug trouwfoto’s te laten maken. Ik vermoed dat deze koppels half Europa doorreizen om zo met alle iconische gebouwen uit Europa op de foto te gaan. Voor mij is het in ieder geval komisch te zien. Sterker nog, het is een vast onderdeel van mijn wandeling geworden. Mijn dag is pas compleet na het zien van een nieuw gelukkig Chinees echtpaar en de bijgaande fotograaf en hulpjes. Fantastisch!